Showing posts with label ਨਾਵਲ*ਭਾਈ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ (ਚੱਕ ਬਖਤੂ). Show all posts
Showing posts with label ਨਾਵਲ*ਭਾਈ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ (ਚੱਕ ਬਖਤੂ). Show all posts

ਕਰਮਨ ਕੀ ਗਤ ਨਿਆਰੀ....ਨਾਵਲ ਭਾਈ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ (ਚੱਕ ਬਖਤੂ) ...ਭਾਗ ਛੇਵਾਂ

ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਸੁਣ ਹੀ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੌਂਗੇ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਢਾਬੇ ਉਪਰ ਛੱਡਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਢਾਬੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਾਂਭੇ ਫੇਰ ਪੰਜ ਤਿੰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ । ਬੱਚੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ । ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਾ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਗਰਾਈਂ ਸਾਥੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਤੁਰੇ । ਗਰਾਈਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ । ਜਬਾਨ ਦਾ ਅੜਿੱਕਾ ਹੈ । ਕੀਹਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਬੜੇ ਔਖੇ ਹੋ ਗਏ ।
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਈਏ ਤਾਂ ਸੱਤੇ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਕੁੱਝ ਭੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਝਦਾ । ਸਿਆਣੇ ਭੀ ਅਕਲ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ । ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭੀ ਏਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਚਲਦੇ ਚਲਦੇ ਇੱਕ ਪਾਰਕ ਲਾਗੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ । ਕੁਝ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ ।

ਕਰਮਨ ਕੀ ਗਤ ਨਿਆਰੀ....ਨਾਵਲ ਭਾਈ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ (ਚੱਕ ਬਖਤੂ) ...ਭਾਗ ਪੰਜਵਾਂ


ਗੋਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਸੰਤੀ ਸਵੇਰੇ ਭਾਨੋ , ਜੀਤੇ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਈ ।
'ਆ ਨੀ ਭੈਣੇ । ਬਹਿ ਜਾ ਕਿਵੇਂ ਅੱਜ ਤੜਕੇ ਤੜਕੇ ?' ਭਾਨੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
'ਨੀ ਕਾਹਦਾ ਭੈਣੇ । ਜੁਆਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋਰਕੇ ਅੱਗ ਲੱਗੜਾ ਜੀਅ ਨੀ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦਾ । ਸਹੁੰ ਗੋਰੀ ਦੀ ਹੌਂਕੇ ਜੇ ਆਈ ਜਾਂਦੇ ਐ । ਚਿਤਮਣੀ ਲੱਗੀ ਪਈ ਐ ।' ਸੰਤੀ ਬੋਲੀ ।
'ਅੜੀਏ ਐਂ ਨ ਕਰ ਹੁਣ । ਜੀਅ ਤਕੜਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ । ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਡੁਲਾ ਦਿਨੀ ਐਂ । ਸੁਖ ਨਾਲ ਕਮੌਣ ਗਏ ਐ । ਰੋਟੀ ਆਜੂ ਰੋਟੀ' ਭਾਨੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
'ਨੀ ਲਗਦੀ ਰੋਟੀ ਦੀਏ ਤੈਨੂੰ ਐਂ ਨੀ ਲਗਦਾ ਬਈ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿੱਥੇ ਖਾਂਦੇ ਹੋਣਗੇ ਕਿੱਥੇ ਸੌਂਦੇ ਹੋਣਗੇ । ਕਿਸੇ ਟਿਕਾਣੇ ਲੱਗੇ ਕਿ ਨਹੀਂ । ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਭਲ ਸੁਭਲੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਐ ਚੱਤੋ ਪਹਿਰ ।' ਸੰਤੀ ਬੋਲੀ ।
'ਆਂਦਰਾਂ ਦਾ ਵਲੇਜ ਐ ਨਾ ਭੈਣੇ , ਆਪਣੇ ਕੀ ਵੱਸ ਐ । ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਤਕੜੀ ਹੋ ਕੇ ਰਿਹਾ ਕਰ । ਜਦੋਂ ਆਏ ਤੇ ਲਿਆਏ ਝੋਲਾ ਭਰ ਕੇ ਪੈਸਿਆਂ ਦਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੀ ਉਡੀਕਣਾ ਆਪ ਈ ਤੁਰਜੇਂਗੀ ਲੈ ਕੇ ਚੜ ਕੇ ਮੰਡੀ ।'
'ਤੂੰ ਭੈਣੇ ਤਕੜੀ ਐਂ । ਟਕੇ ਟਕੇ ਦੀਆਂ ਮਾਰਦੀ ਐਂ ਪਰ ਮੇਰਾ ਤਾਂ , ਪੁੱਤ ਖਾਣੇ ਦਾ , ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਔਂਦੈ ।'
'ਨੀ ਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਹਰ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਅਰਾਨ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਮਗਰ ਫੇਰ ਤਾਂ ਟਿਕੂ ।'

ਕਰਮਨ ਕੀ ਗਤ ਨਿਆਰੀ....ਨਾਵਲ ਭਾਈ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ (ਚੱਕ ਬਖਤੂ) ...ਭਾਗ ਚੌਥਾ


ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਗਰਾਂਈ ਫੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਸਵੇਰੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਦਾ ਹੈ । ਜੀਤਾ ਤੇ ਗੋਰੀ ਇਸਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ । ਬਾਰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਰਖਦੇ ਹਨ । ਰੋਟੀ ਟੁਕਰ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਇਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੀ । ਗੇੜ ਲਈਆਂ ਤੇ ਛਕ ਲਈਆਂ । ਇਹ ਭੀ ਗੇੜਕੇ ਛਕਦੇ ਰਹੇ ।
ਇਕ ਦਿਨ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਧੇਰੇ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆ ਗਏ । ਲਾਗੇ ਹੀ ਇੱਕ ਪਾਰਕ ਸੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਾ ਬੈਠੇ । ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਹ ਆਇਆ । ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ । ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਚੰਗੇ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਉਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸੂਚਕ ਹੈ । ਪ੍ਰੰਤੂ,ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਉਦੇ ਹੋਣ ਤੱਕ ਹੀ ਕਈ ਮੰਜ਼ਲਾਂ ਮਾਰਨੀਆਂ ਪੈਦੀਆਂ ਹਨ । ਕਈ ਵੇਰ ਡੰਕੀ ਫਲਾਈਟ ਵਾਂਗ ।
'ਗੋਰੀ ਉਹ ਪੰਡਤ ਸਾਲਾ 'ਡੰਕੀ ਫਲੈਟ' 'ਡੰਕੀ ਫਲੈਟ' ਕੀ ਕਹਿਦਾ ਸੀ?' ਜੀਤਾ ਬੋਲਿਆ ।
'ਬੁੱਧੂ ਐਂ, ਤੂੰ ਪਤਾ ਨੀ ਕੀ ਖਾ ਕੇ ਤੁਰਿਆ ਸੀ ਘਰੋਂ । ਦੇਖ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਦੂਜੇ ਦੇਸਾਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ' ਚ ਚੜ੍ਹਕੇ । ਬੜੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜਾ ਉਤਰਦੇ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਪਾਂ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਕਾਬਲ ਆ ਉਤਰੇ ਸੀ । ਪਰ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨੀ ਮਿਲਦੀ ਫੇਰ ਉਹ ਜੌਂਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਖਪਦੇ ਪੈਦਲ ਪੈਂਡੇ ਮਾਰਦੇ ਪਹੰਚਦੇ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਪਾਂ ਆਏ ਆ ਅਰਾਨ ਵਿੱਚ । ਏਸ ਨੂੰ ਕੰਜਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਡੰਕੀ ਫਲੈਟ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ । ਪਈ ਖਾਨੇ ਕੁਸ ?

ਕਰਮਨ ਕੀ ਗਤ ਨਿਆਰੀ....ਨਾਵਲ ਭਾਈ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ (ਚੱਕ ਬਖਤੂ) ...ਭਾਗ ਤੀਜਾ


ਜੌਂਗੇ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਪੁਲੀਸ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ।ਜੌਂਗੇ ਵਾਲਾ ਇਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਤਹਿਰਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇੱਕ ਭੀੜੀ ਜੇਹੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਇਆ।ਢਾਬਾ ਜਿਹਾ ਸੀ ਇੱਕ।ਲਿਆ ਉਤਾਰੇ।ਮਰਨਾਊ ਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਸਾਰੇ।ਪੀਲੇ ਪੀਲੇ ਚਿਹਰੇ।ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭੰਨੇ ਪਏ ਸਨ।ਅੱਧਿਆਂ ਨੂੰ ਟੱਟੀਆਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੇ ਘੇਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਉਤਾਰੇ ਬਿਚਾਰੇ।ਪਾਣੀ ਦੇਖਿਆ।ਹਾਬੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਏ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਢਾਬੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪਠਾਣ ਨੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ।ਫਿਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
'ਦੇਖੋ ਜਿਹ ਮਾਲ ਆਪਕਾ ਹੈ।ਇਸ ਕਾ ਬੰਦੋਬਸਤ ਆਪ ਕਰੇਗਾ।ਹਮ ਅਬ ਜਾਏਗਾ।ਇਨਕੇ ਖਾਨੇ ਪੀਨੇ ਕਾ ਪੀਸਾ ਏਜੰਟ ਦੇਗਾ।ਅੱਛਾ ਸਲਾਮ।'
ਢਾਬੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ 'ਹਾਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਹਮਰਾ ਰੋਜ਼ ਕਾ ਧੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹ।ਆਪ ਜਾਉ।'

ਕਰਮਨ ਕੀ ਗਤ ਨਿਆਰੀ....ਨਾਵਲ ਭਾਈ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ (ਚੱਕ ਬਖਤੂ) ...ਭਾਗ ਦੂਜਾ


ਪੰਡਤ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਚ ਜਾਨ ਆਈ। ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਏਥੋਂ ਈਰਾਨ ਦਾ ਵੀਜ਼ਾ ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਨਹੀਂ।ਹੁਣ ਤਾਂ ਏਹੀ ਐ ਬਈ ਆਪਾਂ ਡੰਕੀ ਮਾਰਚ ਕਰੀਏ। ਡੰਕੀ ਫਲਾਈਟ ਨਾਲ ਆਪਾਂ ਈਰਾਨ ਵਿੱਚ ਚੋਰ ਮੋਰੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾ ਵੜਾਂਗੇ।
ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਡੰਕੀ ਫਲਾਈਟ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।ਕੀ ਜਾਨਣ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਜਾਨ ਜੋਖੋਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਾਨ ਭੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੇ। ਰੇਤਾ ਹੀ ਰੇਤਾ ਹੈ ਜੀਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਏ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਕਿਤੇ। ਅੰਨ ਦਾ ਤੁਖਣਾ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਪੌਡਾਂ ਦੀ ਖਿੱਚ ਤੁਣਕੇ ਮਾਰਰਹੀਹੈ। ਇਹਨਹੀ ਪੱਟੀ ਬੱਜਣ ਦਿੰਦੀ।ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ 'ਹਾਂ' ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦਿਨ ਨੀਯਤ ਹੋ ਗਿਆ।ਲੱਗੇ ਸਾਰੇ ਕੱਛਾਂ ਬਜੌਣ,ਸੋਚਣ ਜੀਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ ਮੌਜ਼ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਖੇਡਦੇ।

ਕਰਮਨ ਕੀ ਗਤ ਨਿਆਰੀ....ਨਾਵਲ ਭਾਈ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ (ਚੱਕ ਬਖਤੂ) ...ਭਾਗ ਪਹਿਲਾ


"ਕਰਮਨ ਕੀ ਗਤ ਨਿਆਰੀ ਰੇ ਬਾਬਾ ...
ਕਰਮਨ ਕੀ ਗਤ..."
ਦੂਰੋਂ ਮਿੱਠੀ ਮਿੱਠਿ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਾਇਦ ਸੁਦੇਸ ਪੰਡਿਤ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੀ।
7ਅਪ੍ਰੈਲ 1976 ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਖੱਖਲਿਆ ਜੇਹਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਬਠਿੰਡੇ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਇਕ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਤਰਥੱਲੀ ਜੇਹੀ ਮੱਚ ਗਈ। ਸੁਦੇਸ਼ ਨਾਮੀ ਪੰਡਤ ਜੋ ਲਾਗਲੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਵਾਸੀ ਸੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕੀ ਉਹ ਈਰਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁਡਿਆ ਨੂੰ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ ।
ਗੱਲ ਤਾਂ ਖੰਭ ਲਾ ਕੇ ਉੱਡ ਗਈ । ਘਰ ਘਰ ਲੱਗੀਆ ਹੋਣ ਗੱਲਾ .ਨੀਂ ਉਹ ਪੰਡਤਾਂ ਦਾ ਮੰਡਾ ਅਰਾਨ ਲਜਾਣ ਲਈ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਆਇਐ। ਕਹਿੰਦੈ ਨੌਕਰੀ ਪੱਕੀ ਲਗਾ ਦੂੰਗਾ, 'ਹੈਂਅ। ਗੱਲ਼ਾ ਕੀ ਕਰਦੈ ਨਚਾ ਦਿੰਦੈ ਸਾਰਿਾਆਂ ਨੂੰ। ਇਕ ਅੋਰਤ ਬੋਲੀ।