
ਗੋਰੀ ਦੀ ਮਾਂ ਸੰਤੀ ਸਵੇਰੇ ਭਾਨੋ , ਜੀਤੇ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਈ ।
'ਆ ਨੀ ਭੈਣੇ । ਬਹਿ ਜਾ ਕਿਵੇਂ ਅੱਜ ਤੜਕੇ ਤੜਕੇ ?' ਭਾਨੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
'ਨੀ ਕਾਹਦਾ ਭੈਣੇ । ਜੁਆਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋਰਕੇ ਅੱਗ ਲੱਗੜਾ ਜੀਅ ਨੀ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦਾ । ਸਹੁੰ ਗੋਰੀ ਦੀ ਹੌਂਕੇ ਜੇ ਆਈ ਜਾਂਦੇ ਐ । ਚਿਤਮਣੀ ਲੱਗੀ ਪਈ ਐ ।' ਸੰਤੀ ਬੋਲੀ ।
'ਅੜੀਏ ਐਂ ਨ ਕਰ ਹੁਣ । ਜੀਅ ਤਕੜਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ । ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਡੁਲਾ ਦਿਨੀ ਐਂ । ਸੁਖ ਨਾਲ ਕਮੌਣ ਗਏ ਐ । ਰੋਟੀ ਆਜੂ ਰੋਟੀ' ਭਾਨੋ ਨੇ ਕਿਹਾ ।
'ਨੀ ਲਗਦੀ ਰੋਟੀ ਦੀਏ ਤੈਨੂੰ ਐਂ ਨੀ ਲਗਦਾ ਬਈ ਪਤਾ ਨੀ ਕਿੱਥੇ ਖਾਂਦੇ ਹੋਣਗੇ ਕਿੱਥੇ ਸੌਂਦੇ ਹੋਣਗੇ । ਕਿਸੇ ਟਿਕਾਣੇ ਲੱਗੇ ਕਿ ਨਹੀਂ । ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਭਲ ਸੁਭਲੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਐ ਚੱਤੋ ਪਹਿਰ ।' ਸੰਤੀ ਬੋਲੀ ।
'ਆਂਦਰਾਂ ਦਾ ਵਲੇਜ ਐ ਨਾ ਭੈਣੇ , ਆਪਣੇ ਕੀ ਵੱਸ ਐ । ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਤਕੜੀ ਹੋ ਕੇ ਰਿਹਾ ਕਰ । ਜਦੋਂ ਆਏ ਤੇ ਲਿਆਏ ਝੋਲਾ ਭਰ ਕੇ ਪੈਸਿਆਂ ਦਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੀ ਉਡੀਕਣਾ ਆਪ ਈ ਤੁਰਜੇਂਗੀ ਲੈ ਕੇ ਚੜ ਕੇ ਮੰਡੀ ।'
'ਤੂੰ ਭੈਣੇ ਤਕੜੀ ਐਂ । ਟਕੇ ਟਕੇ ਦੀਆਂ ਮਾਰਦੀ ਐਂ ਪਰ ਮੇਰਾ ਤਾਂ , ਪੁੱਤ ਖਾਣੇ ਦਾ , ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਔਂਦੈ ।'
'ਨੀ ਆ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਹਰ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਅਰਾਨ ਭੇਜ ਦੇਵਾਂਗੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਮਗਰ ਫੇਰ ਤਾਂ ਟਿਕੂ ।'